Како започна со музика и која е приказната зад името object blue?
Отсекогаш опсесивно слушав музика, но долго време се плашев да правам своја. Свирев пијано уште од мала, но се мачев со техничките ограничувања. Не чувствував дека сум доволно добар инструменталист за да свирам точно онака како што сакав. Кога наполнив 22 години, сфатив дека сум длабоко несреќна без да создавам музика, па конечно го купив Ableton Intro. Еден од моите најблиски пријатели, Yasha, живееше во Јапонија додека јас бев во Велика Британија. Тој несебично ме научи како да го користам софтверот така што ми правеше видеотуторијали со снимање на својот екран. Мојата прва песна, „what did I have then“, ја прикачив на SoundCloud во 2015 година. Оттогаш почнав да настапувам во живо со свои сетови во Лондон, а со текот на времето научив и да диџејувам.
Што се однесува до името, го избрав „object blue“ бидејќи на почетокот сакав да бидам целосно анонимна, родово и расно неутрален интернет-ентитет. Се плашев дека ќе ме објективизираат или дека ќе ме гледаат низ тесна призма како жена и како расно малцинство во електронската музика. Иако настапите во живо подоцна го оневозможија одржувањето на целосна анонимност, името остана како потсетник дека фокусот треба да биде ставен исклучиво на уметноста.
Диџејство наспроти создавање музика — како ги балансираш двете страни?
Тие исполнуваат сосема различни делови од мојот креативен живот. Кога диџејувам, тоа е многу брзо, слободно и спонтано искуство во кое ретко ја пуштам мојата музика. Наместо тоа, се фокусирам на истражување широк спектар на жанрови, експериментални клупски звуци и во различни темпа (BPM). Никогаш немам трема зад диџеј-пултот, бидејќи тоа е непосредна, заедничка прослава со публиката. Создавањето сопствена музика е чиста спротивност — тоа е бавен, длабоко повлечен и многу прецизно промислен процес на дизајн на звук. Знае да биде неверојатно тешко, но е незаменлив, речиси духовен дел од она што сум јас.
Што следно се подготвува во студиото на оbject blue?
Моментално правам кратка креативна пауза откако конечно го издадов мојот деби-албум, „what resembles the grave but isn’t”. Тој проект исцрпи многу енергија од мене бидејќи се фокусираше главно на интроспективната, експериментална и амбиентална страна на мојата продукција, наменета за слушање, а не исклучиво на подиумски материјал. Сега кога албумот е веќе излезен во јавноста, се подготвувам да се вратам во студиото за да истражувам потешки клупски траки и функционални ритми за танцување за моето следно издание.
Како гледаш на клупската и фестивалската сцена во моментов?
Сцената е во многу кревка состојба по долготрајната економска штета што ја остави зад себе КОВИД-19. Се чувствува забележлива економска несигурност која влијае врз сите, и во индустријата и надвор од неа. Бидејќи клубовите во моментов не можат да си дозволат да преземаат финансиски ризици, гледаме пејзаж со кој доминираат или масовни комерцијални фестивали кои букираат сигурни „суперѕвезди“ диџеи, или пак сосема скромни, „направи сам“ (DIY) андерграунд свирки. Златната средина — здрав, одржлив екосистем од разновидни неделни клупски вечери што ги поддржуваат експерименталните артисти — за жал, значително се намали.
5. Каква енергија (vibe) носиш со твојот диџеј сет и на што најмногу се радуваш на Kora Festival?
Доаѓам за да донесам непретенциозна, енергична и целосно извонредна забава на подиум. Никогаш однапред не ветувам конкретен жанр, стил или строго темпо, бидејќи сакам да ја читам атмосферата во просторијата и да ги држам работите непредвидливи. За мене, добриот клупски сет значи отфрлање на какво било филозофирање и претенциозност — едноставно треба да го исклучите мозокот, да се препуштите и да се движите во ритамот. Најмногу се радувам што ќе ја споделам таа непосредна, физичка врска со публиката на Kora Festiva!
https://korafestival.online/
https://www.instagram.com/kora.festival/
