Фотографијата и видеото одамна не се само средство за бележење моменти. Тие се јазик преку кој се раскажуваат приказни, се пренесуваат емоции и се создаваат спомени што остануваат долго по завршувањето на последниот кадар. Повеќе од една деценија, Аммар Фејзулаху професионално го истражува токму тој простор помеѓу реалноста и визуелната интерпретација. Неговата работа опфаќа различни формати, проекти и платформи, следејќи ги промените во индустријата што денес се случуваат побрзо од кога било.
Со него зборуваме за еволуцијата на видеографијата, за предизвиците на современото визуелно раскажување, за влијанието на социјалните мрежи врз креативниот процес и за важноста на човечкиот поглед во време кога технологијата станува сè поприсутна во создавањето содржини.
По десет години активно работење како видеограф, кога ќе се споредат почетоците со денешниот момент, што е најголемата промена во оваа професија?
Најголемата промена е брзината со која се развива технологијата и начинот на кој денес се создава и консумира визуелната содржина. Кога започнував, акцентот беше ставен пред сè на техничката изведба и продукцискиот квалитет. Денес тие елементи и понатаму се важни, но подеднакво значајни станаа креативноста, автентичноста и способноста да се комуницира идеја во многу краток временски период. Публиката е изложена на огромен број содржини секојдневно, па затоа предизвикот повеќе не е само да создадеш добро видео, туку да создадеш нешто што ќе биде забележано и запаметено.
Во време кога речиси секој има камера во својот телефон, дали е потешко или полесно да се изгради препознатлив визуелен потпис?
Верувам дека денес е потешко, токму затоа што можноста за создавање содржина е подостапна од кога било претходно. Конкуренцијата е огромна, а визуелниот простор е преплавен со фотографии и видеа. Сепак, тоа истовремено претставува и можност. Вистинската разлика никогаш не ја прави опремата сама по себе, туку визијата на авторот. Начинот на кој се гледа светот, како се гради атмосферата и како се раскажува приказната се елементите што создаваат препознатлив стил. Камерата може да биде во сечии раце, но не и погледот зад неа.
Во текот на кариерата имате работено на различни проекти и формати. Кој проект или ситуација претставувале најголем професионален предизвик и зошто?
Најголемите предизвици секогаш доаѓаат кога треба во ограничен временски рок да се испорача содржина што е истовремено квалитетна, креативна и функционална. Таквите проекти бараат брзо носење одлуки, добра организација и способност да се задржи концентрацијата и под притисок. Токму во тие ситуации најмногу се учи, бидејќи покрај техничките знаења се тестираат и трпението, адаптибилноста и способноста да се пронајде решение во секој момент.
Социјалните мрежи денес диктираат кратки формати и брза комуникација. Како тоа влијаеше врз начинот на создавање и раскажување приказни преку видео?
Социјалните мрежи суштински го променија начинот на кој се раскажуваат приказните. Денес вниманието на гледачот мора да се освои речиси веднаш, што бара поинаков пристап кон ритамот, монтажата и структурата на видеото. Но, и покрај тоа, верувам дека добрата приказна останува непроменливата вредност. Форматите можеби стануваат пократки, но емоцијата, атмосферата и пораката не смеат да се изгубат. Предизвикот е токму во тоа – во неколку секунди да се создаде содржина што ќе предизвика вистинска реакција.
Содржината за социјални мрежи најчесто е насочена кон брза комуникација и допирање до што поголема публика. Таа има свои правила, динамика и цели. Авторскиот пристап, од друга страна, нуди многу повеќе простор за истражување, симболика и личен израз. Таму не се следат исклучиво алгоритмите или трендовите, туку се создава дело што носи сопствен визуелен идентитет и перспектива. И двата пристапи имаат своја вредност, но авторските проекти секогаш оставаат повеќе простор за креативна слобода.
Зад секое успешно видео стои процес што публиката ретко го гледа. Што е најважно при создавањето на едно видео, техниката, концептот или способноста да се пренесе емоција?
Сметам дека емоцијата е најважниот елемент. Техниката и опремата се неопходни и можат значително да помогнат, а концептот е темелот врз кој се гради приказната. Но, ако видеото не успее да предизвика чувство кај гледачот, тогаш сите останати елементи губат дел од својата сила. Луѓето не ги паметат секогаш деталите, но ја паметат емоцијата што ја почувствувале додека гледале нешто.
Денес сме опкружени со огромен број фотографии и видеа. Што според вас прави едно видео навистина вредно за паметење?
Најчесто тоа е комбинација од искреност, силна приказна и препознатлив визуелен пристап. Не мора секое видео да биде голема продукција за да остави впечаток. Понекогаш доволен е еден искрен момент или добро раскажана емоција. Видеата што остануваат во сеќавањето се оние што успеваат да создадат врска со публиката и да остават чувство или мисла што продолжува да живее и по завршувањето на гледањето.
По една деценија работа зад камера, како ја замислувате иднината на видеографијата и кои се личните и професионалните цели што сакате да ги остварите во следните години?
Верувам дека иднината на видеографијата ќе биде сè повеќе поврзана со вештачката интелигенција, автоматизацијата и новите дигитални технологии. Сепак, и покрај сите технолошки промени, убеден сум дека човечката креативност ќе остане незаменлив фактор. Технологијата може да помогне во процесот, но не може да ја замени визијата, чувството и авторскиот поглед. Моја лична и професионална цел е да изградам сопствено студио и да продолжам да создавам продукции на уште повисоко ниво, проекти што ќе бидат препознатливи по својот визуелен идентитет, квалитет и автентичност, не само во регионот, туку и пошироко.
